Yeşil

Ş’den çıktım yola
ve düşündüm ki eşya ile aramdaki çok kısa bir mesafe.
Vardım çetrefil bir A’ya
ve gördüm ki adı olmayan eşyanın varlığı da sallantıda…
Geçerken âsude bir H’den, dedim sözcüklerdir eşyayı var eden.
Sonra bir müddet soluklandım E’de, baktım yeşil bir “şey”…
“Şey”e müteallik bir şey midir acaba yeşil?
Adı şey midir, yeşil midir? Söyle dedim Y’ye…
Anlamalıydım zira,
Bu şey benden uzakta, hem çok yakında.
Ona attığım adımın kıymeti yok kemiyet arzında…
Sandım ki adı olsa husûle gelecek ünsiyet,
Peyda olacak aramızda bir yol, bir yakınlık…
Ne kadar açık,
Ne tuhaf…
Şeksiz,
Şüphesiz…